Σχετικά με το μοντέλο μου: Ορμώμενος από μια παρατήρηση (“δε βλέπουμε ποιοτικές διαφοροποιήσεις”) προσπάθησα να δω εάν αυτό είναι απλά μια αίσθηση, ή υπάρχει και μια μοντελοποίηση που να δείχνει πως η αίσθηση στέκει. Καταλαβαίνουμε όλοι νομίζω πως περισσότερο χρόνο μου πήρε να γράψω το post, παρά να κατασκευάσω το μοντέλο με το Νόμο του Metcalfe. Το ότι το μοντέλο είναι απλοποιητικό είναι φανερό τη στιγμή που έχει μόνο μία ελεύθερη μεταβλητή για να περιγράψει ένα πολύπλοκο σύστημα (λίγο διαφορετικό ίσως από αυτό που περιγράφει ο Πχιότητα, αλλά στο ίδιο πνεύμα).

Προτιμάω να φτιάχνω διαρκώς βελτιούμενα μοντέλα από το να φτιάξω το πλήρες από την αρχή. Προστατεύει το χρόνο μου. Απέφυγα επίσης να προσεγγίσω τον αριθμό των ποιοτικών διαφοροποιήσεων, να Zipf-οποιήσω ή να χαρακτηρίσω ποιο είναι το καλύτερο ή το χειρότερο blog με κάποιο αντικειμενικό κριτήριο.

Μου άρεσαν τα “ψάρια στη λίμνη” και το συμπέρασμά σου. Ευχαριστώ για τη συμβολή σου.

γεια σου ρε αδαμο :-) επιτελους καποιος που γνωριζει τι κανουμε.

απο την αλλη βεβαια δεν μπορω να πω οτι συμφωνω με την εφαρμογη σου εδω περα. Ενα μπλογκ δεν προσθετει αξια οπως ενας κομβος σε ενα δικτυο. Ενα μπλογκ ειναι απλα μια πηγη πληροφοριων και οι καλες πηγες ξεφυτρωνουν λιγο πολυ τυχαια. Αρα η αυξηση των καλων πηγων πρεπει να ειναι γραμμικη στο νουμερο των πηγων.

Υπαρχει βεβαια και μια εναλλακτικη, γνωστη ως ψαρια στην λιμνη. Υπαρχουν 50 καλες πηγες σε μια λιμνη και οσο ξεφυτρωνουν μπλογκ σιγα σιγα μαζευουμε τα καλα ψαρια απο την λιμνη. Σε αυτην την περιπτωση εχουμε φθινουσες αποδοσεις (decreasing returns to scale), τουτεστιν τα καλα μπλογκ αυξανονται υπογραμμικα στον συνολικο αριθμο μπλογκ.

φυσικά, όσα έγραψα διατυπώνονται και με μαθηματικούς συμβολισμούς, αλλά από αυτούς που θα έκαναν τους περισσότερους να κλείσουν τον υπολογιστή τους

Εγώ, πάλι, δεν θα έκανα κωλοτούμπες, και ευχαρίστως να το έβλεπα.

Το να κάνεις κριτική σε κάποιον για τη λύση ενός προβλήματος, αλλάζοντάς του το πρόβλημα είναι ανούσιο.

Προφανώς, ο adamo αναφέρθηκε σε ιστολόγια που δεν αποτελούν ταυτοχρόνως όλες μαζί τις εξαιρέσεις που αναφέρετε. Αλλιώς, μάλλον, κάτι άλλο είναι, κι όχι ιστολόγια. Ατομικά, και κλειστά wikis ίσως, ούτε καν στο www, αλλά πάνω από κάποιο intranet.

“Η “άγνοια” δεν ήταν κακοπροαίρετη.”

[ Το κατάλαβα ] Βρίσκω όμως πως η μετατόπιση μιας συζήτησης σε ένα πεδίο με τόσο πολλές μεταβλητές, είναι ίσως αντιπαραγωγική. Υπό αυτό το πρίσμα δε χρειάζεται να συζητάμε για ένα θέμα επειδή οι παραδοχές μας είναι χονδροειδείς και λύνουν άλλο πρόβλημα από το πραγματικό, δε χρειάζεται να φτιάχνουμε τίποτε γιατί ότι και να φτιάξουμε στηρίζεται σε μοντελοποιήσεις που δεν συμπεριλαμβάνουν όλους τους παράγοντες και άρα π.χ. γιατί να χτίζουμε σπίτια αφού μπορεί να πέσουν ότι κι αν κάνουμε;

Όλοι όσοι σχολιάσαμε γνωρίζουμε πως η “ποιότητα” είναι ένα αρκετά δύσκολο χαρακτηριστικό και πως π.χ. ότι θεωρεί ποιοτικό ο Μ. Ανδριωτάκης μπορεί να είναι ολότελα διαφορετικό από ότι θεωρώ εγώ (και κατά συνέπεια μπορεί εάν ήταν δυνατό να απαριθμούσαμε ποιοτικές διαφοροποιήσεις, όσες βλέπω να ήταν λιγοτερες από όσες βλέπει). Τεχνικά κάτι τέτοιο επηρεάζει τους βολικούς συντελεστές c και α, αλλά δεν αλλάζει το νόημα.

Ο Μ. Ανδριωτάκης είπε “η αύξηση των ιστολογίων δεν επιφέρει ποιοτικές διαφοροποιήσεις”, ο vrypan έφερε την έννοια του ορίζοντα στη συζήτηση και εγώ εξήγησα ποιος είναι ο ορίζοντάς πάνω στον οποίο στηρίχτηκα. Γιατί θα έπρεπε να ασχοληθώ και έξω από αυτόν;

Όταν ένα ιστολόγιο γίνει γνωστό σε εμένα -με οποιοδήποτε τρόπο- ποιο ακριβώς είναι το κέρδος με το να παρακολουθώ ακόμα ένα; Μήπως αφότου κάνω την αναδιάταξη είναι χρήσιμο να πετάξω έξω κάποιο από τα παλιά γιατί πήγε αρκετά δεξιά στην παράσταση;

“Η αναφορά στον Καντ [...] Χιουμ”

Ναι αλλά συνήθως τέτοιες αναφορές γίνονται με τρόπο που θυμίζει την “Εριστική Διαλεκτική” (και το πως να “κατακτά” το δίκαιο σε μία συζήτηση κάποιος μειώνοντας την κριτική ικανότητα του ακροατηρίου αναφερόμενος σε πράγματα που δεν μπορεί να ελένξει).

Προσωπικά όταν μπαίνουν τα “βαριά ονόματα” σε μια συζήτηση βαριέμαι αφόρητα. Προτιμάω κάποιον που θα μου πει αυτό που θέλει. Η “επανάλληψη στον Καντ” μπορεί να σημαίνει 30 διαφορετικά πράγματα, όχι απαραίτητα χρήσιμα για τη συζήτηση.

“φυσικά, όσα έγραψα διατυπώνονται και με μαθηματικούς συμβολισμούς, αλλά από αυτούς που θα έκαναν τους περισσότερους να κλείσουν τον υπολογιστή τους”

Ναι, αλλά εγώ θα έκανα κωλοτούμπες.

Δεν διεκδίκησα δάφνες πρωτοτυπίας ή αυστηρής επιστημονικής τεκμηρίωσης, με την τοποθέτησή μου (η συζήτηση σίγουρα ενδιαφέρει πολύ κόσμο, που δεν έχει μαθηματικές γνώσεις, γι’ αυτό και επέλεξα αυτόν τον τρόπο σχολιασμού). Όμως, ακόμη και αυτή η απλοϊκή γλωσσική περιγραφή, καλύπτει με καλύτερο τρόπο τις ατέλειες των προτεινόμενων μαθηματικών μοντέλων.

Το σφάλμα βρίσκεται στα πρώτα δύο βήματα. Επιλέγουμε

- παρατηρητή
- δείγμα προς εξέταση

και τα προβλήματα που δημιουργεί αυτή η επιλογή, δεν λύνονται με έναν “ποιοτικό” συντελεστή και την (βολική) παραδοχή περί γνωστοποίησης. Προεκλογική δημοσκόπηση κάνουμε;

Πόσοι συντελεστές θα μπορούσαν να επηρεάζουν… αυτόν τον συντελεστή και με ποια βαρύτητα ο καθένας; Με ποιο τρόπο επιλέχθηκαν αυτοί; Γιατί αποκλείστηκαν κάποιοι άλλοι – αφού δεν μπορούν να είναι άπειροι;

Ο “παρατηρητής” έχει βιολογικά όρια. Τα “αισθητικά” του κριτήρια διαμορθώθηκαν από συγκεκριμένους (αλλά τυχαίους) παράγοντες, οι οποίοι δεν είναι απαραίτητο να επηρέασαν και… οποιονδήποτε άλλο παρατηρητή.

Από την άλλη, το ζήτημα με το πλήθος των ιστολογίων προς εξέταση, είναι ακόμη πιο σημαντικό. Όπως υπάρχουν “φανερά” και “κρυφά” δεδομένα στο διαδίκτυο, ανάλογα με το “βάθος” στο οποίο θα γίνει η αναζήτηση (και τις “ικανότητες” του… “εκσκαφέα”), το ίδιο συμβαίνει και με αυτά (τα ιστολόγια).

Η θέση “αν υπάρχει, θα το ξέρουμε με κάποιον τρόπο”, είναι λανθασμένη (τσαγιέρα του Ράσελ, κανείς; αλλά όχι όπως την κακομεταχειρίστηκε ο Ντώκινς). Επί παραδείγματι, κανένα ιστολόγιο δεν είναι υποχρεωμένο

- να φιλοξενείται σε γνωστή δωρεάν υπηρεσία
- να έχει “ανοιχτή” πρόσβαση στο σύνολο των χρηστών (κωδικός, γεωγραφικός, άλλου είδους αποκλεισμός…)
- να έχει “ανοιχτή” πρόσβαση σε μηχανές αναζήτησης
- να καταλογογραφείται (botd, sync…)
- να επικοινωνεί με τρόπο που να γίνεται αντιληπτό, ώστε να συμπεριληφθεί στο δείγμα του “παρατηρητή” (εικαστικό, αλλόγλωσσο…)

Εν τέλει, κάτι τέτοιο είναι μέσα στον σκοπό της συζήτησης, αφού επηρεάζει καταλυτικά το ζητούμενό της, δηλαδη τις “ποιοτικές διαφοροποιήσεις” μετά από την ποσοτική διαφοροποίηση του “δείγματος”.

Η “άγνοια” δεν ήταν κακοπροαίρετη. Κανείς μας δεν “βλέπει” τα “διαθέσιμα δεδομένα”. “Βλέπει” κάποια από τα “διαθέσιμα” δεδομένα σε αυτόν και τα “κρίνει” με υποκειμενικό τρόπο, που δεν ρυθμίζεται από ένα “συντελεστή”.

Η αναφορά στον Καντ έγινε για να θυμίσει την “κοπερνίκεια αντιστροφή” (“βρε μπας και κάνουμε λάθος για τον παρατηρητή;”) στο πεδίο της Λογικής/Φιλοσοφίας, μετά από τα ερεθίσματα του σκεπτικισμού του Χιουμ.

Υ.Γ.: φυσικά, όσα έγραψα διατυπώνονται και με μαθηματικούς συμβολισμούς, αλλά από αυτούς που θα έκαναν τους περισσότερους να κλείσουν τον υπολογιστή τους

Interestingly enough, αυτό δεν είναι πολύ διαφορετικό από τους συντελεστές c και α που προτείνουν οι Panos Xeros και Stazybo Horn. Και όπως έχει ήδη γράψει ο Stazybo Horn, αυτό αλλάζει απλά την ταχύτητα με την οποία η γραφική παράσταση γίνεται ασυμπτωτική με τους άξονες.

“Δεν οφείλουν οι νέοι ιστολόγοι να του γνωστοποιούν την παρουσία τους.”

Δεδομένου πως μιλάμε για ένα interconnected περιβάλλον, εξετάζουμε αυτά που με κάποιο τρόπο μας είναι γνωστά.

“Δεν γίνεται να υπάρξει διαδικασία που θα τους συλλέγει με απόλυτη ακρίβεια.”

Κάτι τέτοιο είναι έξω από το scope αυτής της συζήτησης. Όπως ξαναέγραψα, εάν θέλαμε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να δανειστούμε εργαλεία από το data warehouse quality και από την Θεωρία Πληροφορίας.

“Με argumentum ad ignorantiam καταλήγουμε πάντα σε τέρατα”

Άουτς! Βλέπω μόνο τα διαθέσιμα δεδομένα και εξετάζω ότι μου λένε αυτά για τον χώρο που καλύπτουν. Δεν τα επεκτείνω σε μεγαλύτερο χώρο από αυτόν που καλύπτει ένας (προσωπικός) feed reader ή ένας aggregator σαν το Sync.

“Επανάληψη στον Καντ”

O χρόνος μου είναι πεπερασμένος και δεν του τον αφιερώνω.

Βέβαια, σιχαίνομαι να είμαι αυτός που θα χαλάσει το πάρτυ για κάποιους, αλλά ο παράγοντας “παρατηρητής” παίζει μεγάλο ρόλο. Ο “παρατηρητής” σταθμίζει την “ποιότητα” και την “αισιοδοξία” του με αυθαίρετα κριτήρια – κι εδώ προκαλώ οποιονδήποτε να μου αποδείξει το αντίθετο, με όποιον τρόπο θέλει.

Πέρα από τα (ας τα πούμε) “αισθητικά” κριτήρια του “παρατηρητή”, υπάρχουν και τα “ποσοτικά”. Δεν έχει την πρακτική δυνατότητα να πλοηγηθεί επί μακρόν στο περιεχόμενό τους, ώστε να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα. Δεν οφείλουν οι νέοι ιστολόγοι να του γνωστοποιούν την παρουσία τους. Δεν γίνεται να υπάρξει διαδικασία που θα τους συλλέγει με απόλυτη ακρίβεια.

Με argumentum ad ignorantiam καταλήγουμε πάντα σε τέρατα, όπως το γονεϊκό “όλα ήταν καλύτερα τότε” (και στους εμβολιασμούς;), το τηλεοπτικό “στο διαδίκτυο γίνονται εγκλήματα” (και μας κόβει πελάτες από τη διαφημιστική πίτα) και άλλα διασκεδαστικά.

Επανάληψη στον Καντ και μη μου αντιστρέψετε την τσαγιέρα του Ράσελ.

@tsimitakis:
Από όσο καταλαβαίνω τη σύνδεση -χρήση αν θέλεις- των Μαθηματικών με κοινωνικά φαινόμενα, την καταφέρνουν αρκετά καλά οι Οικονομολόγοι και οι Στατιστικοί. Εγώ είμαι Πληροφορικός (ότι κι αν σημαίνει αυτό για την προσέγγισή μου επί του θέματος) που δεν έχει ιδιαίτερες γνώσεις Στατιστικής.

@Μανώλης Ανδριωτάκης:
Συγχωρήστε με εάν παρανόησα, αλλά έτσι κατάλαβα τη γραφή σας. Όσο για τη μακριά ουρά, έχω εκφράσει άποψη για την ιδέα (καλή ιδέα, όχι επαναστατική όμως). Άλλωστε στην ανάλυσή μου, τα blog που βρίσκει κανείς ενδιαφέροντα βρίσκονται αριστερά και όχι στην ουρά. Αυτή είναι μια περίπτωση που τα περιεχόμενα της ουράς μας είναι άχρηστα.

Όσο για τη “μακριά ουρά”, επειδή έχω την τάση να είμαι σκεπτικός, έχω αρκετές ενστάσεις ως προς τα διακυβεύματά της, αλλά μάλλον αυτό είναι άλλο θέμα.