Σε χρονο dt, εμφανιζονται οι 2 γυναικες που ξερεις οτι υπαρχουν στον γραφειο, οι 4 που καποτε ηξερες οτι υπηρχαν αλλα απο τοτε τις εχεις ξεχασει, 8 που δεν ηξερες καν οτι υπηρχαν στο χωρο, και 16 απο τον υπολοιπο οροφο, τα γυρω κτιρια, κτλ.

Πεφτουν ολες επανω στο καημενο το ζωντανο και το τραβολογανε προσπαθωντας η καθε μια να κοψει ενα κομματι για τον εαυτο της. Αναγκαζεσαι να φορεσεις ωτασπιδες για να κρατησεις την ψυχικη σου ηρεμια :

“ΑΧ ΤΙ ΓΛΥΚΟ” (…εμενα αλμυρο μου φαινεται αλλα δεν θα κατσω να το διαπιστωσω…)

“ΚΟΙΤΑ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΤΟΥ!” (…δεν εχετε ξαναδει ποτε χερια;…)

“ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΚΙ ΤΟΥ!” (…φαλακρο και πελωριο, οπως ολων των μωρων. Εμενα εκσωγηινο μου θυμιζει, οχι ανθρωπο…)

“ΑΧ ΤΙ ΓΛΥΚΑ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ!” (…τι θελατε να κανει, ετσι που πεσατε πανω του σα πεινασμενοι λυκοι…)

“ΟΥΓΚΙ ΑΓΚΑ ΓΚΟΥ ΛΙΛΙ ΚΟΚΟ” (…ουγκαγκα μπουμ μπουμ μπουμ, γκαγκα γκιν γιριρι γκαγκαν, αου γκιγκι, αου γκιγκι, μπακαλα γκαλαου γκα γκααααν!…)

Μετα απο περιπου 15 δευτερολεπτα, σταματας να αντεχεις αλλο το θεαμα, και σηκωνεσαι για μια βολτα στο κυλικειο.