Θα ήταν πολύ καλό αν μπορούσατε να κάνετε αυτό το ερώτημα…:) Το e-mail μου είναι charitonick@____.ntua.gr σε περίπτωση που θέλετε να επικοινωνήσουμε ξανά…

Καλή συνέχεια σε ότι κάνετε, δάσκαλοι :)

[edit by adamo: έσβησα τμήμα του email address]

“Να ρωτήσω, γιατί έκλεισε ο city, γιατί να μην τον ξανασηκώσουμε; :(:(“

Έκλεισε γιατί και οι δύο /admin είχαν αδυναμία χρόνου παρακολούθησης του δικτύου και συμμετοχής στα κοινά του. Με δεδομένο πως αυτό έγινε το 2006, νομίζω πως είναι δύσκολο να ξανασηκωθεί, αλλά δεν βλάπτει ένα ερώτημα στην irc-admin για το υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να συμβεί αυτό.

Να ρωτήσω, γιατί έκλεισε ο city, γιατί να μην τον ξανασηκώσουμε; :(:(

Νομίζω ότι βασικά ο περισσότερος κόσμος έχει την εντύπωση ότι οι υπολογιστές είναι ένα hobby και όσοι ασχολούνται μ’αυτούς δεν είναι τίποτα παραπάνω από χομπίστες, όπως ας πούμε ο 15χρονος γιόκας τους που ξέρει να τυπώνει μέχρι και greeting cards, LOL.
Στο μυαλό τους το να τους ρωτήσεις “Πώς θα βγω Κηφισίας;” είναι ακριβώς το ίδιο με το να σε ρωτήσουν “Τι φορητό να πάρω στον γιόκα μου;”.

That’s life. Ή θα κοπανάμε το κεφάλι μας στον τοίχο μια ζωή για την άγνοια των άλλων για τη δουλειά μας ή θα τους κάνουμε educate, έναν-έναν, με χαρά και υπομονή.

Σκέψου για παράδειγμα, κάποιος με ρωτάει το κλασικό για το τι φορητό να πάρει. Εγώ προτιμώ την εξής προσέγγιση: “Ω, χαίρομαι που ρωτάς εμένα, γιατί το ζήτημα αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και χρειάζεται πολλές και εξειδικευμένες γνώσεις και προσεκτική μελέτη και ανάλυση για να κάνεις την καλύτερη επιλογή για τις ανάγκες που έχεις”.
Όλα αυτά φυσικά χωρίς να παρακολουθώ το παραμικρό για τις τιμές των φορητών, τι μοντέλα κυκλοφορούν ή αναμένονται, τι κολπάκια και τι μαμούνια έχουν, ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ. ΜΑΥΡΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ. Google “laptop ModelName review” και είμαι έτοιμος, αλλά αυτοί ΔΕΝ το ξέρουν αυτό :-)

Δείχνω λοιπόν καλή διάθεση πάντα ενώ ταυτόχρονα περνάω το μήνυμα ότι όχι απλώς πρέπει να του αφιερώσω χρόνο μου αλλά και να του διαθέσω τις γνώσεις μου.

9 στις 10 το κόλπο πιάνει, μέχρι του σημείου που έχω πιάσει φίλο γιατρό και έχουμε κάνει συμφωνία δωρεάν αλληλοεξυπηρέτησης, δηλαδή πάω τσάμπα στο ιατρείο του σε αντάλλαγμα να με παίρνει τηλ. όταν έχει σοβαρό θέμα. Works nicely so far :-)

Όσο για τον ίδιο τον πλαστογράφο, τι να πω…

Στο blog σου έπεσα τυχαία, κάνοντας ego-Googling ( http://en.wikipedia.org/wiki/Egosurfing ). Μια όμως που πέρασα από το μαγαζί, ας αφήσω και κατι τις.

Η βαριοπούλα δεν ήταν βαριοπούλα, αλλά ματσόλα (είδος ξύλινου σφυριού με το οποίο μπήγονται στο χώμα οι μεγάλοι πάσαλοι για τους φράχτες). Ακόμα ψάχνω να βρω μια ίδια. Την είχα φέρει αρκετά πριν φύγω. Η αιτία ήταν τα τερματικά της HP που είχαν κάτι γκρίζα κουμπιά κάτω δεξιά, ένα από τα οποία έκανε print σε έναν attached printer. Καθώς βέβαια τα τερματικά δεν είχαν attached printer, όταν το πάταγε κατά λάθος ο πρωτοετής (κάτι που, λόγω της γενικευμένης σύγχυσης στην οποία τελεί όποιος κάθεται για πρώτη φορά στη ζωή του “στον υπολογιστή”, γινόταν συχνά), το τερματικό κόλαγε και έπρεπε να έρθει κάποιος να το σβήσει ή να το κάνει reset, να ρωτήσει το χρήστη αν ήταν στο vi για να κάνει redraw κλπ. κλπ. Είκοσι φορές την ώρα αυτό το βιολί, δεν ήταν καθόλου αστείο. Έτσι, τυποποιώντας το πρώτο μάθημα που έκανα (πώς κάνουμε login, πώς χρησιμοποιούμε το vi και ποια κουμπιά *δεν πρέπει να πατάμε* στο τερματικό), εξηγούσα ότι όποιος πατήσει τα γκρίζα κουμπιά κάτω δεξιά, τον βάζουμε να ακουμπήσει τα δάχτυλά του πάνω σε αυτά και μετά [έφερνα την κρυμμένη ματσόλα από το διπλανό δωμάτιο] έδειχνα πώς επιδιορθώνουμε το κολημένο τερματικό μαζί με τα δάχτυλα που το κόλησαν (“βάλε παιδί μου το χεράκι σου στα γκρίζα κουμπιά… βάλτο, ναι… εκεί…”).

Believe it or not, το κόλπο έπιανε και, πέραν της γενικευμένης θυμηδίας που προκαλούσε στο ακροατήριο ο “διάλογος” μεταξύ υπευθύνου-εργαστηρίου-ηλεκτρονικών-υπολογιστών-με-ματσόλα-τεραστίων-διαστάσεων-στο-χέρι και πρωτοετούς-που-αναρωτιέται-αν-τώρα-ο-τρελός-το-εννοεί-αυτό-που-λέει, παρότι δεν είχα φυσικά ποτέ “επδιορθώσει” έτσι κανένα άτακτο δάχτυλο, είχαμε δραματική μείωση στον αριθμό των κολλημένων τερματικών ανά ώρα.

Το break-in ήταν όντως στον aiolo ή στον ektorα (στο εργαστήριο τηλεπικοινωνιών). Η τρύπα ήταν το sendmail, το οποίο τότε μπορούσε να δεχτεί mails με “From: |/bin/sh” και To: κάποιο ανύπαρκτο mail και μετά προσπαθούσε να “επιστρέψει” στον “αποστολέα” τα περιεχόμενα του mail (εντολές shell…). Εκπληκτικό!

Το παραπάνω το είχαν κάνει επειδή αυτά τα συστήματα ήταν συνδεδεμένα στο Hellaspac (X.25 του ΟΤΕ) και είχαν βρει έτσι τη δυνατότητα να φεσώνουν στο ΕΜΠ διεθνείς κλήσεις X.25 (με αρκετά τσουχτερές ταρίφες, τότε). Θυμάμαι ότι όντως δεν το έκοψα εντελώς, αλλά το άλλαξα με ένα πρόγραμμα που επέστρεφε ένα κοινό μήνυμα προσωρινού σφάλματος του δικτύου X.25 (Network Congestion) ώστε στο μεταξύ να συνεχίσουν να προσπαθούν και να μαζέψω στοιχεία για το ποιοί ήταν και πού καλούσαν (από Γερμανικά IP addresses που καλούσαν ένα συγκεκριμένο Γερμανικό BBS, του οποίου είχα τον αριθμό X.25 αλλά που ο γερμανικός ΟΤΕ δεν μού έδινε άλλα στοιχεία του, απαιτώντας -και σωστά- να έχει κατατεθεί μήνυση προηγουμένως).

Να είστε καλά παιδιά, μού θυμίσατε μια εποχή που ήταν ωραία για όλους μας.

“Εμπειρία 2 ετών σε υποστήριξη μηχανογράφησης και website administration”

Το SAGE Level I δεν είναι guru level με τίποτε. Εκτός κι αν υπάρχει μια άστοχη μορφή ειρωνίας που δεν μπορώ να αντιλληφθώ…